Објавувањето на 13-тиот студиски албум на Robbie Williams, насловен „Britpop“, не е класично камбек-поглавје во кариерата на еден поп-ветеран. Напротив, станува збор за внимателно осмислен, емотивно тежок и свесно ризичен чекор – враќање во период кој за многумина значи златно доба, но за самиот Robbie претставува сложен микс од еуфорија, страв и длабоки лични пукнатини. Иако насловот сугерира носталгична прослава на 90-тите, „Britpop“ е далеку од романтизиран албум. Ова не е плоча што сака да звучи „како порано“, туку да проговори за тоа што навистина значело да се биде млад, славен и изгубен во еден од најексплозивните периоди на британската поп-култура.
Williams го опишува „Britpop“ како музиката што сакал да ја прави во моментот кога го напуштил Take That – време кога светот го гледал како бунтовник, а тој самиот се чувствувал како некој што нема поим кој е и каде оди.
„Враќањето во средината на 90-тите не е лесен или очигледен избор“, признава тој, и токму таа реченица го сумира духот на албумот.
Наместо да бега од сопствените демони, Robbie ги става во центарот на вниманието. Темите на албумот се движат околу идентитетот, менталното здравје, притисокот на славата и празнината што често доаѓа зад аплаузот. Музички, „Britpop“ не се обидува да копира Oasis или Blur, туку да ја долови енергијата на времето – сурова, гласна и емотивно несредена. Она што го прави албумот особено интересен е фактот што Robbie не се поставува себеси како херој на приказната. Напротив, тој често звучи како набљудувач на сопствените грешки, некој што со дистанца и зрелост ги анализира изборите направени под рефлекторите.
„Britpop“ е албум што не бара од слушателот да се врати во минатото, туку да го разбере. Тој е потсетник дека зад секоја ера што денес ја нарекуваме „култна“, стојат луѓе кои преживувале нешта далеку од гламурозни. Во тој контекст, новиот албум на Robbie Williams е помалку музички омаж, а многу повеќе – лична исповед.
И можеби токму затоа „Britpop“ звучи толку релевантно денес: затоа што не се обидува да го повтори минатото, туку конечно да се помири со него.