Постојат луѓе кои ја следат историјата. Но, постојат и личности кои ја создаваат. Таков беше Ѓоко Ѓеоргиев – човекот чиј глас стана препознатлив белег на македонското радио, а неговото име остана врежано меѓу најголемите доајени на македонската забавно-музичка сцена. Се навршуваат 23 години од неговото заминување, но времето не успеа да го избрише споменот за човекот кој со својата харизма, знаење и бескрајна љубов кон музиката остави неизбришлива трага во македонската култура.
Роден на 17 јануари 1926 година во Битола, Ѓоко Ѓеоргиев беше меѓу првите ентузијасти што ги поставуваа темелите на современото македонско радиоводителство и забавната музика. Во време кога радиото беше најсилниот медиум, неговиот препознатлив глас секојдневно влегуваше во домовите на илјадници семејства, создавајќи чувство на блискост и доверба.
Неговите легендарни емисии „Три гонга“ и „Средби низ музика“ не беа само радио програми. Тие беа музички институции, места каде што слушателите ги откриваа новите хитови, ги запознаваа домашните автори и изведувачи и ја чувствуваа магијата на музиката. Со својот природен шарм, професионалност и впечатлива дикција, Ѓеоргиев успеа да воспостави ретка врска со публиката – врска која не се заборава.
Но, неговата улога далеку ја надмина водителската професија.
Како музички новинар, репортер, критичар и текстописец, зад себе остави повеќе од 3.000 текстови посветени на музиката, бројни интервјуа, критики и анализи кои денес претставуваат вредно сведоштво за развојот на македонската естрада. Неговите текстови беа објавувани во „Нова Македонија“, „Вечер“, „Журнал“, „Екран“ и во други влијателни медиуми, преку кои со децении ја промовираше домашната музичка сцена. Особено значајна беше неговата улога во развојот на Скопскиот фестивал, каде што беше директор на првите фестивалски изданија. Како долгогодишен уредник на Редакцијата за забавна музика при Радио Скопје, активно ги поддржуваше македонските композитори, текстописци и пејачи, отворајќи им простор да стигнат до публиката.
Во неговата кариера никогаш не стануваше збор само за емитување песни. Стануваше збор за создавање култура, за градење музички вкус и за зачувување на македонската музичка традиција. Благодарение на луѓе како него, домашната забавна музика доби свој идентитет и свое достоинствено место во јавниот простор.
За својот огромен придонес доби бројни признанија, а едно од најзначајните беше Наградата за животно дело, што во 1999 година му ја доделија слушателите на Радио Буба Мара – признание кое најдобро говори колку беше почитуван и сакан од публиката.
На 20 октомври 2003 година, Македонија остана без еден од своите најголеми радиогласови. Но, заминувањето на Ѓоко Ѓеоргиев не значеше и крај на неговото дело. Напротив, неговото наследство продолжува да живее преку музиката што ја промовираше, фестивалите што ги градеше, новинарството што го облагороди и генерациите кои ги инспирираше.
Денес, кога радиото одамна ја промени својата форма, а музиката се слуша со еден допир на екранот, вреди да се потсетиме на времето кога еден човечки глас имаше моќ да ги обедини луѓето, да ги развесели, да ги информира и да ги доближи до уметноста. Затоа, Ѓоко Ѓеоргиев не е само дел од историјата на македонското радио. Тој е дел од колективната меморија на македонската музика.
И токму затоа, 23 години по неговото заминување, неговото име не се споменува од обврска, туку од почит. Затоа што легендите не живеат само во архивите – тие живеат во сеќавањата, во музиката и во вредностите што им ги оставиле на генерациите што доаѓаат.
Текстот го подготви: Редакција Музика24