Познатиот кантавтор Ѓорѓе Балашевиќ почина денес на 67-годишна возраст. Балашевиќ беше примен на Клиниката за инфективни болести пред три дена, каде се лекуваше од пневмонија. Ѓорѓе Балашевиќ е српски пејач, текстописец, поет, актер и режисер. Роден е на 11-ти мај 1953 година во Нови Сад. Неговите родители се викаа Јован Балашевиќ и Вероника Елвира Матилда Доленц, а тој ја имаше и петгодишната сестра Јасна, која почина. И покрај сите успеси што ги постигна, татко му и мајка му се спротивставија на неговата одлука да биде музичар и сметаа дека треба да студира географија, за што е школуван. Тие не присуствуваа на ниту еден негов концерт, а тој секогаш чуваше две празни места за нив.
Презимето Балашевиќ беше создадено од секоја генерација додавајќи по едно писмо. Дедото, по кого беше именуван пејачот, го имаше презимето Балаш и беше православен кој се плашеше да не биде помазан. Затоа отиде во општината и плати да се додаде наставката -иќ во презимето. Тој израснал во Нови Сад, во куќа во улицата Јован Цвијиќ, што се споменува во неговата песна „Некои нови деца“. Тој сè уште живее таму со неговата сопруга Оливера, со која има три деца: Јована, Јелена и Алекса.
Научи да чита рано со својата сестра и беше чудо од дете. Почна да пишува песни во основно училиште и сонуваше да стане фудбалер. Тој беше мирно дете и одличен ученик, што се смени во средно училиште. Отец Јован се вработи во странство, а неговата мајка беше блага, па затоа го напушти училиштето во трета година. Тој постигна петки во српските и општествените науки, додека не можеше да добие преодна оценка по математика, физика и хемија. Дипломирал како вонреден студент и се запишал на студии по географија на Факултетот за науки. Неговиот индекс беше полн со десетки, но тој не дипломираше затоа што започна да свири музика. На 18-годишна возраст, за прв пат свиреше гитара и напиша текстови за кои веруваше дека нема да ги објави никаде. Првата песна ја посвети на мувата кога настинуваше затоа што го нервираше нејзиниот изглед. После тоа, тој отпеа многу странски хитови за шоуто „Музички клуб“. Иако не посетуваше музичко училиште, тој беше многу музикален и имаше инспирација да пишува текстови. Во 1977 година, заедно со неговите пријатели од средно училиште, ја основа акустичката група “Жетва”, со која ја сними песната „У раздељак те jубим“, објавена од РТВ Љубjана. Иако не ја сакаше, по нејзиниот настап на радио, му се отворија многу врати. Синглот беше продаден во 180.000 примероци, што беше прв голем успех
Во 1978 година, заедно со Верица Тодоровиќ, формира нова група „Ран мраз“, која ја именуваше од инает, следејќи ја сибирската поговорка „Ако се надеваш на добра жетва, пази се од раниот мраз“. Бидејќи никој од групата не знаеше да игра добро, тие сметаа дека тоа ќе биде сезонска забава, но по настапот на фестивалот во Опатија со песната „Прва Љубов“, приказната стана сериозна. Потоа следуваше фестивал во Загреб каде се претставија со песната „Марина“ и фестивал во Суботица каде ја изведоа песната „Сметај на нас“ која се сметаше за химна на генерацијата. Групата имаше голем број членови, а некои од нив беа Бора Јeорѓевиќ (Бора Чорба) и Билја Крстиќ. Бора си замина по само два месеци, а набрзо по него и Верица Тодоровиќ. Во текот на оваа година тие објавија неколку синглови кои беа добро прифатени од публиката: „Кристофер, црн син“, „Ја бакнав снаата на фармата“ и „Прости ми, Кетрин“. Воените власти сакаа да го испратат на фронтот, поради што тој не одржа традиционален концерт во центарот „Сава“ во 1992 година. Бидејќи се сметаше дека одбивал да војува, неговите песни биле забранети на државните радио и телевизии. Песната „Слобода не“ беше објавена на дискот „Сите нè слушаат, никој не слушаме“.
Тој има добиено бројни награди за својата работа, а некои од нив се: Награда за возрасни, Октомвриска награда на Нови Сад, Награда за естрада на Југославија од областа на попот на деновите на сатира на Домановиќ, наградата Тодор Манојловиќ за посебен уметнички сензибилитет итн. Тој веруваше дека неговиот живот ја добил својата суштина и форма само кога ја запознал својата сопруга Оливера. Таа дојде од Зрењанин со стипендија затоа што беше истакнат спортист, олимписки кандидат и претставник во гимнастика. Таа беше многу сиромашна и живееше со нејзината мајка во тешки услови. За разлика од неа, Ѓорѓе беше разгалено дете чии родители беа во странство, а на 18-годишна возраст му беше дозволено да живее сам и да вози автомобил. Кога се сретнале, веднаш се скарале за животните принципи. Таа го освои кога го замоли да си ги резервира шнолите додека одеше да плива изведувајќи салто што им го одзема здивот на мажите на плажа. Кога отишол на одмор во Умаг, сфатил дека му недостасува и ја повикал од рецепцијата во хотелот и ја замолил да се омажи за него. Таа дури и немаше време да одговори, а тој седна на теренот за голф и се возеше до Зрењанин. За прв пат ја видел својата ќерка Јована кога имала еден месец бидејќи тој бил во војска и не смеел да ја преминува границата, а Оливера се породила во Будимпешта затоа што во Нови Сад има епидемија на менингитис. Тој беше многу нервозен кога чекаше да се родат Јелена и Алекса, но своите деца ги смета за најубавите работи што му се случиле во животот. Не настапуваше за време на големите празници, летни и зимски одмори, бидејќи сакаше да помине време со нив. Медиумите ги разведоа неколку пати, на што тој рече дека разводот трае подолго од многу бракови. Се шпекулираше дека Оливера го напушта поради сопственикот на „Комуна“, Макса Катовиќ, што таа остро го демантираше.
Во 2013 година, стана дедо за прв пат затоа што неговата ќерка Јована ја роди неговата внука Симона. Две години подоцна, актерката повторно роди ќерка.
