Во пресрет на добивањето на наградата Porin Special Merit Award, во Сплит, легендарниот гитарист Влатко Стефановски го претстави авторскиот албум Muscle Memory и албумот Guitar Sings, кој е дел од еден од најамбициозните дискографски проекти „Hitmaker“ – Ѓорѓе Новковиќ.
Станува збор за исклучително продуктивен период на Влатко Стефановски, еден од најценетите гитаристи во регионот, кој на публиката ѝ понуди две различни, но меѓусебно поврзани изданија. Guitar Sings, како што истакна, претставува своевидно продолжение на големиот дискографски проект, со инструментални композиции во негова изведба, избрани за изданието на хитмејкерот Ѓорѓе Новковиќ, додека, од друга страна, Muscle Memory го носи неговиот авторски печат и, како што самиот вели, е резултат на долг и интензивен креативен процес.
„Морам да признаам дека сум многу задоволен и среќен што овој албум ја виде светлината на денот по три години снимање. Во овие времиња, кога сите имаат нешто паметно да кажат и кога имаме поплава од информации и мислења, настанува своевиден ‘оверлоуд’. Проблемот сум јас – се обидувам сè што имам да кажам да го изразам преку музика, преку гитарски фрази“, искрено порача.
Додаде дека му било тешко да одлучи за што да пее и каква порака да му испрати на светот во овој момент: „Универзалната порака секогаш е љубовта, но тој збор, поради прекумерната употреба, го изгуби своето значење. Љубов, слобода, емпатија, солидарност – сите тие зборови, за жал, ја изгубија својата сила“.
Албумот Muscle Memory содржи девет песни, од кои четири се инструментални, а пет вокални, и веќе во првите денови наиде на одлични реакции од публиката и критиката.
„Кога првпат го преслушав албумот на Spotify, реков: ‘Вау! Успеавме!’ – го направивме како што треба“, мислејќи и на тон-мајсторот на Croatia Records, Горан Мартинец, со кого често бил во контакт. Песната Moderni vreminja токму зборува за дигиталниот свет: „Таа песна е одговор на вештачката интелигенција, на дигиталниот и роботскиот свет. Не е дека тоа е бескорисно – напротив – но се обидувам да бидам умерен во сето тоа“.
На албумот, покрај двајцата одлични млади инструменталисти – неговиот син Јан Стефановски на тапани и Иван Кукиќ на бас – му се придружија и врвните музичари Ѕвездан Ружиќ, Дамир Имери и Горан Папаз.
Говорејќи за насловот на албумот, Стефановски објасни дека зад него стои идејата за т.н. мускулна меморија, односно долготрајно вежбање и совладување на вештината: „Велат дека се потребни 10.000 часа работа за да се стане мајстор. Се согласувам – без разлика дали изработувате чевли, гитари или виолини, толку време е потребно за совладување на секој занает“. Истакнува дека поимот „muscle memory“ во музиката има и подлабоко значење: „Џез-музичарите ќе кажат дека тоа е свирење напамет, односно како што раката памети. Јас секогаш ѝ давам предност на раката пред свеста, бидејќи нашата свест често ја расипува нашата имагинација, амбиции и односот кон светот“.
„Таа мускулна меморија во случајот на Стефановски и тоа како се чувствува на овој албум. Ако слушате внимателно, ќе наидете на композиција која по дефиниција е речиси ‘тренд песна’, класичен рокенрол, но и на еден друг дел кој мене лично ми е најдраг. Имено, Влатко и јас во одредени години интензивно слушавме еден посебен тип музика – пост-психоделија, Canterbury сцената, прог рок, па и фјужн. Ако не знаете што било порано, што се случувало во 70-тите години, доволно е да го слушнете овој албум и да ја чуете музиката што инспирирала многу генерации, па така и самиот Влатко. Освен што повикува на ‘мускулна меморија’, овој албум повикува и на своевидна ‘меморија на увото’, особено кај нас постарите слушатели“, изјави музичкиот критичар Златко Гал.