Помина уште едно издание на „Макфест“. Два фестивалски дена, 27 нови песни, преполна сала, многу познати лица и уште повеќе очекувања. Но, кога ќе се спушти завесата и ќе стивнат аплаузите, останува прашањето – што навистина ќе паметиме од 41. издание на најстариот фестивал на забавни мелодии во Македонија?
Овогодишниот концепт беше интересен и добро осмислен. Првата вечер им беше препуштена на младите. На сцената се појавија дебитанти и нови музички имиња кои можеби првпат застанаа пред толку бројна публика. За нив, тоа не беше само фестивалски настап, туку можност да покажат дека македонската музика има иднина. И токму затоа првата вечер донесе нешто што одамна недостасуваше – искреност, желба и храброст. Немаше големи имиња, но имаше големи соништа.
Втората вечер, пак, ја донесе носталгијата.
По неколкугодишна пауза, на макфестовската сцена повторно ги видовме Викторија Лоба, Наташа Малинкова, Јован Јованов, Тони Зен, Елвир Мекиќ, Врчак, Ристо Самарџиев и уште неколку добро познати имиња. Публиката ги поздрави со аплауз, бидејќи нивните песни одамна се дел од македонската поп музика.
Но, тука завршува носталгијата, а започнува реалноста.
Не секое големо име донесе и голема песна. Не секое враќање беше спектакуларно. А токму од искусните изведувачи публиката очекуваше најмногу. Некои успеаја да го оправдаат своето присуство, но кај дел од настапите недостасуваше токму она поради кое публиката со години ги памети – силна емоција, препознатлива мелодија и фестивалска магија. Имаше песни кои завршија уште пред да започнат да живеат, а имаше и настапи кои тешко дека ќе останат запаметени кога ќе помине фестивалската еуфорија.
Макфест отсекогаш бил место каде што се раѓале хитови што се пееле со децении. Годинава, за жал, останува впечатокот дека такви песни немаше многу.
Но, фестивалот не беше без убави моменти.
Отворањето на втората фестивалска вечер со легендарната „Ти ме сакаш знам“, во изведба на водителите Димитар Атанасовски и Марјана Станојковска, беше прекрасно потсетување дека макфестовските хитови имаат живот кој не завршува со фестивалската вечер. Интересно беше и повторното музичко обединување на Јован Јованов и Тони Зен со „Уште ми требаш“, песна која природно ја продолжува приказната на некогашниот хит „Итно ми требаш“.
Еден од најсилните моменти, сепак, не беше музички. Искреното обраќање на Слаткаристика за неговото животно искуство со пелтечењето испрати порака која веројатно ќе остане подолго во сеќавањето од многу фестивалски песни. Тоа беше потсетник дека сцената не служи само за музика, туку и за инспирација.
Во меѓувреме, Лара Иванова го доби признанието за најслушана песна со „Доминантен“, уште една потврда дека новата генерација македонски артисти сериозно го освојува својот простор. И можеби токму тоа е најважната порака од годинашниот Макфест.
Додека дел од поискусните имиња се потпираа на својата препознатливост, младите покажаа глад за докажување. Денес, публиката повеќе не ја освојува само биографијата. Секој нов настап почнува од нула, а секоја песна сама треба да ја заслужи љубовта на слушателите. Токму затоа, можеби е време „Макфест“ уште похрабро да им отвори простор на новите автори и изведувачи. Не затоа што легендите немаат место на сцената, туку затоа што фестивалот отсекогаш бил создавач на нови легенди.
По 41 години, „Макфест“ и понатаму останува симбол на македонската забавна музика. Но, фестивалот мора постојано да се развива, да ја следи публиката и да создава песни што ќе живеат и по последниот аплауз. Затоа што вистинската победа на еден фестивал не се наградите. Вистинската победа е кога песните ќе продолжат да се слушаат и една година подоцна.
А токму тоа ќе покаже дали „Макфест 2026“ ќе остане запаметен како уште едно фестивалско издание… или како година во која се родиле нови безвременски хитови. Музиката, како и времето, секогаш го дава последниот збор.
Текстот го подготви: Иван Јосимовски